เดินทาง ไ ด อ า รี่

Lost Breakfast

23.30 น. ได้รับโทรศัพท์มือถือชวนทานข้าวเช้าวันนี้ พร้อมกับคำถามว่า หายใจหายหรือยัง ตอบกลับไปอย่างเต็มปาเต็มคำว่า "ยัง"

05.20 น. สะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนนาฬิกาจะตั้งปลุก เป็นเรื่องปกติมาก เวลาที่ตั้งใจจะตื่น จะตื่นก่อนเวลาทุกที

06.20 น. โทรศัพท์ปลุกยิก.. (ย้ำว่ายิกจริงๆ กี่รอบวะเนี่ย)

06.45 น. รับซักที และโดนถามว่าอยู่ตลาดสดเหรอไง เสียงดังมาก.. เอ่อ ท่าจอดรถตู้ก็มีโทรโข่งนะเออ

07.30 น. ถึงที่ทำงาน เดินขึ้นมาเปิดคอม เปิดแอร์ตามปกติ

08.00 น. ได้เวลาที่นัดกินข้าว โทรไปถามว่าอยู่ไหน (ไม่รับ)

08.30 น. โทรอีกครั้ง ได้ความว่ายังไม่ถึงเลย ยังอยู่ไกลเหมือนกัน ไปทานก่อนไหม จึงตอบกลับไปว่า ไม่ล่ะ จะรอ

08.35 น. เกิดอาการเซ็งเล็กน้อย t(- -"t)

สองวันมานี่ก็ยังคงวุ่นกับงานเหมือนเดิม
งานอีเวนท์เยอะมาก และความรู้สึกคือกำลังจะโดนปล่อยให้ทำอะไรเองแล้ว

ในขณะที่หน้าที่ความรับผิดชอบเพิ่มขึ้น ความเหนื่อยล้าก็มากขึ้นไปด้วย
เพียงแต่ 3 เดือนที่ผ่านมา เหนื่อยยังไง มันก็ยังอุ่นใจ
แต่ต่อจากนี้ไปจะเป็นยังไงก็ไม่รู้

ยังไม่รู้..

ว่าแต่ไอ้ที่เรานั่งกลุ้มใจคิดมากอยู่เนี่ย
มันรู้บ้างไหมไม๊ ฮ๊ะ~

ไอ้ฟายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ห่านนนนนนนนนนนนนนนนนน

ไอ้โง่
แสร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

สบายใจยามเช้า เรียบร้อย

เจอกันเมื่อไหร่ เดี๋ยวจะด่ามันให้เจ็บ

T-T

(ทำเป็นเก่งนะมึ.ง)

เพลง ไม่รู้ ของ The better weather band

08.57 น. ได้รับโทรศัพท์อีกครั้ง.. ถามไปว่าถึงแล้วเหรอ ได้รับคำตอบกลับมาว่าไม่สบายมาก ต้องวกรถกลับ วันนี้ขอลานะ

...

...

The Journey is begin.

<< leave