ชีวิตก้าวเดินต่อไป 2011

ผ่านมา 1 ปีสำหรับไดอารี่หน้าที่แล้ว
เวลาที่ผมให้กับตัวเองไว้สำหรับพิสูจน์เส้นทางสายที่เลือกเดิน

ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้วว่า การได้ทำสิ่งที่รัก เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดในชีวิตจริงๆ
และการเริ่มทำตอนอายุ 28 ปี ก็ไม่ได้สาย
ถือว่าโชคดีที่ตัดสินใจก้าวเดินออกมา
และโอกาสก็หยิบยื่นเข้ามา ผนวกกับการที่เราเดินเข้าไปแสวงหามันเช่นกัน

ผมใช้ชีวิตคนทำโปรดักชั่นอย่างเต็มตัว
นอนดึก ตื่นสาย ทำงานเป็นบางวัน เลือกวันพักผ่อนให้กับตัวเอง
และสิ่งที่ผมมีความสุขที่สุดคือวันทำงาน
ผมรู้สึกแตกต่างจากสมัยเป็นพนักงานบริษัท
ผมไม่รู้สึกเบื่อ ผมไม่เคยพูดกับตัวเองอีกเลยว่า "วันจันทร์อีกแล้วเหรอ"
ผมสนุกไปกับสังคมอีกแบบนึงที่คนใช้ใจทำงานเข้าหากันตลอดเวลา
ช่วยเหลือกัน เพื่อให้งานออกมาดีที่สุด โดยรับผลประโยชน์ร่วมกัน

ทำงานหนักขึ้นกว่าก่อนมาก ใช้แรงกาย และใช้สมองควบคู่กันไป
ที่พิมพ์มาไม่ได้เป็นการบ่นนะครับ
แต่เป็นการบอกกับตัวเองว่า นี่คือสิ่งที่เรารู้แต่แรก และเราเลือกแล้ว
สิ่งที่เราเลือกทำแล้ว อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดที่จะเกิดขึ้นในชีวิต
แต่มันสามารถให้คำตอบกับเราว่าสิ่งนั้นใช่หรือไม่ใช่
หรือไม่ใช่ก็ใกล้เคียง แล้วสุดท้ายผมยิ้มให้กับสิ่งที่ผมเลือกหรือเปล่า
ซึ่งคำตอบก็คือใช่ : ))

ปัญหาอย่างเดียวของผมก็คือเรื่องของรายรับที่ไม่แน่นอน
ซึ่งทำให้ชีวิตของผมเครียดบ้างเป็นบางที
ครั้งนึงผมเอาเรื่องนี้ไปคุยกับเพื่อนที่ทำงานฟรีแลนซ์เหมือนกัน
ผมบ่นเล็กน้อยว่าทำงานมา 7 เดือน ไม่ค่อยจะพอกินพอใช้เลย
เพื่อนผมย้อนกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มๆว่า

'+++ทำมา 7 เดือน +++ทำมา 7 ปี 3 ปีแรกไม่มีจะแดกเลย..
แต่เดี๋ยวพอชื่อของ+++เป็นที่รู้จัก มันจะมาเอง ใจเย็นๆ'

มันก็เป็นคำพูดที่ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมาเล็กๆ
ใช่.. ชีวิตผมเพิ่งจะเริ่มเอง
ใจเย็นๆและตั้งใจกับงานของผมพอ
เพราะมันคือมูลค่าที่จะทำให้ชื่อของผมเป็นที่รู้จัก
ผมเพิ่งรู้ว่าคำว่า 'เสียชื่อไม่ได้' มันเป็นแบบนี้นี่เอง



ผมมีเพื่อนใหม่เยอะขึ้นมากมายเลยตอนนี้
ซึ่งล้วนแต่เป็นคนที่ใช้ชีวิตคล้ายคลึงกัน
พูดคุยอะไรที่เป็นเรื่องราวเหมือนกันขึ้น
ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขมากขึ้นอีกมาก
และแน่นอน.. สิ่งเล็กๆน้อยๆเหล่านี้เกิดขึ้นในบาร์เล็กๆที่มีชื่อว่า..
20 Something

ขอบใจนะเค ที่ชวนพี่มาที่ร้านนี้ตั้งแต่ ก.ค. ปีที่แล้ว 1 ปีแล้วสิเนอะ : ))


ผมหวนคิดถึงเพื่อนเก่าๆตลอดเวลา
และก็เฝ้ามองพวกเขาใช้ชีวิตตามทางของเค้า
โดยให้กำลังใจอย่างที่จะสามารถทำได้

หลายๆคนเริ่มแต่งงาน หลายๆคนเริ่มมีลูก
นี่ผมกำลังก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เต็มตัวสุดๆแล้วสินะ
คนอายุจะ 30 มันต้องมั่นคงแค่ไหนกัน ผมก็ยังตอบไม่ได้
แต่ที่รู้คือตอนนี้ผมยังมั่นคงไม่พอที่จะดูแลตัวเองเลย
อันนี้คือสิ่งที่ผมต้องขยันให้มากขึ้น : ))

เดือนหน้าจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับการทำงานของผมอีกครั้ง
ผมกำลังจะได้เข้าไปทำงานที่ exact
บริษัทที่ทำละครเรื่อง ทอฝันกับมาวิน และทำให้ผมอยากเรียนนิเทศศาสตร์
และผมกำลังจะเข้าไปทำเป็น freelance ประจำที่นี่
ขอให้ชีวิตของผมเจอแต่สิ่งดีดี

ขอบคุณพี่เกลือมากครับ


สุดท้าย 1 ปีที่ผ่านมากับการทำงานโปรดักชั่นกองถ่ายโฆษณา
อยากขอบคุณพี่เอกที่ดูแลน้องคนนี้มาโดยตลอด
และสอนอะไรหลายๆอย่างผมเยอะมาก
ถ้าไม่มีพี่ ผมก็คงเดินมาไม่ได้ถึงขนาดนี้
แม้เราจะทะเลาะกันเรื่องงานบ่อยๆ แต่ผมก็ไม่เคยเกลียดกันเลย
สตาฟบันเทิง สอนตรงนี้ให้กับพวกเราจริงๆแหละพี่

รักนะ เตี้ย (บานด้วย)


สำหรับแอมชี ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตผม 4 เดือน
เธอทำให้ห้องผมสะอาด และทำให้ผมรู้สึกหายเหงาได้ตลอดเวลา
หนูต้องตั้งใจทำงานเก็บเงินซื้อบ้านในฝันของหนูให้ได้นะ
พี่เป็นกำลังใจให้


ขอบคุณฮ่อแรด การละคร - พี่ก้อย เบิร์ด เชิ้ต ที่ให้โอกาสร่วมทำกลุ่มละครเล็กๆแต่พลังยิ่งใหญ่มาก
ขอบคุณ Good Channel - รุ่นพี่อีกหลายๆคนที่สอนอะไรผมเยอะมาก - พี่เอี๋ยม พี่พีช - แม้เราจะเรียนจบกันมา 8 ปีแล้ว พี่ก็ยังคงสอนผมอยู่ทั้งชีวิตจริงๆ
แก๊ง 20 Something - เค ปุ๊ก แบงค์ บาส บิ๊ก จ๊ะ หมู เอ๋อ เจ พี่ลี่ น้าปอย สปุ๊กนิกปาปิยองกุ๊กๆ ฯลฯลฯ (ชื่อเหรอวะ!!) ที่ทำให้ชีวิตมีรสชาติและได้รู้จักคนดีดีที่นี่เยอะแยะมากมาย
ปิ๋ม เจ๊ตู๋ ฮาฟ อาร์ม เจ๊หญิง - พวกเธอเป็นแรงผลักดันในชีวิตเรานะ
scrubb the gang - เราไม่เคยลืมกันเลยจริงๆ คงไม่ต้องพูดอะไรมากกว่านี้แล้ว
แม่ พ่อ - ลูกรักท่านทั้งสองมากนะ


ผมกำลังก้าวเดินต่อไปครับ
ขอให้โชคดีนะ ไหไหล

ไหไหล
24 ก.ค. 2011 เวลา 16:53 น.